Danny-eenzaamheid-ervaring-verhaal-790x475.jpg

Lastig om vrienden te maken door psychische aandoening

Danny (31)

Door meerdere psychische aandoeningen heb ik me zolang ik me kan heugen eenzaam gevoeld. De relatie tussen eenzaamheid en mijn psychische klachten is groot. Ze leiden ertoe dat ik moeilijk contacten onderhoud. Dat ik me anders dan andere mensen gedraag. Ik reageer bijvoorbeeld heel anders op impulsen: als ik blij ben wapper ik met mijn handen en lijk ik wel een klein kind. En als er iets leuks op de planning staat kan ik extreem enthousiast worden. Hierdoor werd ik enorm gepest op de basisschool en de middelbare school. Voorheen werd ik boos op mezelf maar naarmate ik ouder word accepteer ik het meer. Het is wie ik ben.

Alsof niemand van mij houdt

Als ik me eenzaam voel, voel ik me depressief, alleen op de wereld en in de steek gelaten. Alsof niemand van mij houdt. Ik voel me onbegrepen ook, al zeggen mensen dat ze me begrijpen. Overal zie ik mensen om me heen die het gezellig hebben samen, maar ik ben de buitenstaander. Zowel op straat, bij mijn familie als op het werk. Ook als ik onder vrienden ben, kan in me eenzaam voelen. Ik zit dan vast in mijn eigen hoofd en mijn omgeving lijkt een andere wereld. Het geeft mij op zo’n moment een enorm machteloos gevoel, dat ik dat gevoel niet onder controle heb. Eenzaamheid heeft een grote impact op mijn leven. Het maakt dat ik veel minder gelukkig ben.

Onderhouden en maken vriendschappen moeilijk

De relatie tussen eenzaamheid en mijn psychische klachten is groot. Door mijn psychische klachten is het voor mij namelijk lastig om vrienden te maken en vriendschappen te onderhouden. Onderhouden is moeilijk omdat ik continu bezig ben in mijn hoofd om elke impuls die ik binnen krijg te reguleren zodat ik kan blijven functioneren in het dagelijks leven. Hierdoor vergeet ik vaak dat ik af en toe een vriend moet bellen. Maar als ik die impulsen niet reguleer word ik een emotioneel wrak en kan ik rare dingen gaan doen.

“Een plek vinden waar mensen met soortgelijke bagage komen, draagt bij aan het oplossen van de eenzaamheid”

Online gaming

Daarnaast is het voor mij moeilijk om vrienden te maken omdat ik door alles wat ik heb verlegen ben. De vrienden die ik wel heb, ken ik via online gaming. Ik zie ze echter amper. Ook omdat ze niet in dezelfde plaats wonen. Ik hoop meer vrienden te vinden door het bandje waar ik in ben gaan spelen.

Psychische aandoeningen

In de loop van de tijd is een scala aan aandoeningen bij me gediagnosticeerd: autisme met borderline-problematiek, ADHD, manische depressiviteit en een angststoornis met paniekaanvallen. Dat laatste uit zich bijvoorbeeld bij kritiek, dan ben ik bang en denk ik dat ik van alles fout doe. Maar ook als er druk op me wordt uitgeoefend of in een mensenmassa kan ik een paniekaanval krijgen. Ik krijg dan het gevoel dat mensen door me heen proberen te lopen. Dan moet ik weg, anders word ik gek.

Ook lichamelijke klachten

Vroeger had ADHD de bovenhand. Naarmate ik ouder word, is de angststoornis het meest prominent aanwezig. De diagnose autisme heb ik vorig jaar pas gekregen. Daarnaast heb ik ook nog last van lichamelijke klachten: gewrichts- en slijmbeursontstekingen en een kapotte maag door een verkeerde combinatie medicijnen. Hierdoor moet ik minimaal vier maal per dag overgeven. Heel onhandig in bijvoorbeeld een werksituatie. Tot slot heb ik chronische hyperventilatie waardoor ik slecht slaap en nooit goed tot rust kom.

Bewijsdrang

Het is allemaal begonnen toen mijn ouders op mijn vierde dachten dat ik wat mankeerde. Dat bleek te kloppen: er werd ADHD geconstateerd. Vervolgens ben ik op mijn negende in een instelling geplaatst zodat ik leerde omgaan met ADHD en hoe mee te komen in de maatschappij. Dit heeft me geholpen, maar daarna kwam ik op de normale school alle bekenden van de basisschool weer tegen en werd ik gepest omdat ik in een ‘gesticht’ had gezeten. Omdat mijn moeder ervoor had gevochten dat ik naar een reguliere school kon, durfde ik niets terug te doen. Bang dat ik weggestuurd zou worden. Wat ook meespeelde was mijn bewijsdrang: ik ben slim en wilde graag meedoen in de maatschappij, ertoe doen. Alles uit mezelf halen wat erin zat.

Van jongs af aan

Door deze ervaringen voelde ik me al vroeg eenzaam en heb ik me dus eenzaam gevoeld zolang ik me kan heugen. Dat leidde zelfs op jonge leeftijd tot een zelfmoordpoging: ik wilde niet meer omdat ik alleen maar werd gepest en niemand me begreep. Ik begreep mezelf ook niet meer. Die suïcidaliteit heb ik helaas nog steeds in me. Het is overigens geen schreeuw om aandacht, op het moment dat ik het doe wil ik echt niet meer verder. Maar een mens heeft blijkbaar toch een sterke overlevingsdrang.

Stijgende lijn

Dankzij de therapieën die ik volg is het gevoel van eenzaamheid afgenomen. Ik voel me nog steeds meerdere keren per week eenzaam, maar het is niet meer zo’n hel en minder vaak. Zo heb ik EMDR-therapie gevolgd om traumatische ervaringen te verwerken en voer ik sinds enige tijd gesprekken met een psycholoog. We zijn bezig met bepaalde vaardigheden. Als autist heb ik veel negatieve denkpatronen. Die verergeren wanneer ik mij onbegrepen voel, kritiek krijg of alleen ben. Wanneer ik alleen ben heb ik niemand om mij af te leiden van de gedachten in mijn eigen hoofd dat continu maalt over wat ik fout heb gedaan en wat beter kan. In mijn eentje kwam ik niet uit die negatieve spiraal waardoor ik bleef hangen in mijn depressie. Tijdens de DGT-therapie leer ik op andere manieren en positiever te denken. Dat slaat aan. Door de behandeling kan ik het steeds beter zelf doorbreken.

Huisdieren

Wat ook enorm helpt zijn mijn huisdieren. Hier ben ik veel mee bezig. Ik had al aquaria maar heb inmiddels ook gekko’s en een lieve kat. Vooral aan de kat en gekko’s heb ik veel vanwege de interactie. Zo komt de kat mij vaak troosten als ik me slecht voel.

Meedraaien in de samenleving

Ik doe ontzettend mijn best om ondanks de beperkingen die ik heb, toch mee te draaien in de samenleving. Na mijn HBO-opleiding op het gebied van belastingrecht ben ik gaan werken als ambtenaar bij de Belastingdienst. Echter, ik ga nu het tweede jaar van de ziektewet in. Door mijn psychische aandoeningen is het voor mij heel moeilijk om met werkdruk en deadlines om te gaan, die geven mij te veel stress. Als ik 1 dag had gewerkt moest ik 3 dagen bijkomen.

Op niveau

Ik heb het heel lang ontkend, ging maar door omdat ik graag onderdeel wilde zijn van de maatschappij en iets op mijn niveau wilde doen. Maar het ging niet meer. Dat frustreert mij enorm aangezien ik wel intelligent genoeg ben. Omdat ik niet stil wil zitten, ben ik daarna medewerker geworden bij een aquarium. Maar ik moest ook klanten helpen en dus vriendelijk en opgewekt zijn. En dat ging niet omdat ik opeens heel depressief kan worden.

Vrijwilliger bij de Regisseur

Nu doe ik vrijwilligerswerk bij de Regisseur, een initiatief van Stichting Anton Constandse in Den Haag waar ik zelf cliënt was. Gelukkig gaat dat vrijwilligerswerk wel heel goed. Ik sta achter de bar, maak praatjes met de cliënten en zit bij vergaderingen van de dagelijkse leiding. Ik ben daar zelf cliënt af omdat het heel goed gaat en ik mijn eigen grenzen steeds beter aangeef. Ik vind het heel leuk om de mensen daar op te peppen. Iedereen daar heeft bagage, je begrijpt elkaar, laat elkaar met rust of trekt elkaar eruit. Dit begrip en respect voor elkaar maakt dat ik mij ook hier begrepen voel en zorgt ervoor dat ik helemaal mijzelf kan zijn.

Soortgelijke bagage

Ik ben van mening dat een plek vinden waar mensen met soortgelijke bagage komen bijdraagt aan het oplossen van de eenzaamheid. Vanuit de buitenwereld is er vaak veel onbegrip naar mensen met psychische aandoeningen. Dit komt omdat het veelal aan de buitenkant niet te zien is en vaak is waar iemand mee kampt moeilijk uit te leggen aan een buitenstaander. Gewoonweg omdat de persoon het zelf niet mee heeft gemaakt. Ik overweeg om ervaringsdeskundige te worden bij de Regisseur. Ik zou dan nog meer kunnen betekenen voor mensen met dezelfde klachten en dat geeft me veel voldoening.

Boek

Ook ben ik al ver gevorderd met een fantasyroman. Ik wil graag een boek schrijven omdat ik dan iets achterlaat als ik er niet meer ben. Iedereen die het heeft gelezen is mega-enthousiast. Kortom, ik ben op de goede weg en kan steeds beter omgaan met mijn aandoeningen en de eenzaamheid die dat met zich meebrengt. (Juli 2016)