Beeld-anoniem-website-eenzaam-1.jpg

Minder eenzaam omdat ik weer naar buiten durf

Jill (21)

Een gebroken knie zorgde ervoor dat ik meer dan een jaar thuis kwam te zitten. Ik had al last van een angststoornis, maar nu durfde ik de deur echt niet meer uit. Ik voelde me erg eenzaam. Dankzij een maatje van Humanitas Tandem kreeg ik meer zelfvertrouwen en samen met haar kon ik het leven buitenshuis herontdekken. Ik kon weer een sociaal leven opbouwen.

Knie gebroken

Een jaar geleden heb ik mijn knie gebroken. Na mijn werk fietste ik naar huis toen een handvat er af schoot. Ik maakte een verkeerde draai en viel. Mijn knie was verbrijzeld. Daardoor kwam ik thuis te zitten. Ik durfde de deur nu echt niet meer uit. Als ik al naar buiten ging, was het in een rolstoel met mijn moeder of vriend. Dan moet je maar afwachten of iemand tijd heeft om met mij iets te doen. Terwijl ik alle tijd had. De vriendinnen die ik toen had, waren vooral van mijn werk, en het contact nam af.

Eenzaamheid

In die tijd voelde ik me heel eenzaam. Eenzaamheid is een rotgevoel. Heel naar. Eenzaamheid heeft een grote impact op me. Als ik me eenzaam voel, kan ik last krijgen van blinde paniek, angst, driftbuien. Ik word huilerig en boos. Ik kan me ook opeens eenzaam gaan voelen, bijvoorbeeld als een vriendin een keer niet kan afspreken. Dan ga ik heel veel aandacht vragen van mijn ouders. Wat niet normaal is als je in de twintig bent natuurlijk. Dat gedrag heeft met mijn diagnoses te maken.

ADHD

Ik heb ADHD, PDD-NOS en een angststoornis. Dat botst allemaal in me. Door de ADHD heb ik mensen om me heen nodig. Het liefst veel. Maar ik kan door mijn PDD-NOS, een soort autisme, niet zo goed sociale situaties inschatten. Anderen zeggen dat ik wel vrienden kan maken maar moeilijk vriendschappen kan houden. Daarnaast heb ik moeite met veranderingen. Dat is allemaal best lastig.

Vroeger

Na het ongeluk kreeg ik extreem last van angsten, maar ook vroeger had ik er al last van. Op school ben ik gepest. Ik werd bang voor alles. Als er een groepje mensen op straat stond, liep ik een blokje om. Ik was bang dat ze naar me zouden kijken, me uit zouden lachen. Ik zie er niet raar uit of zo, maar het zat in mijn hoofd. Ik was bang om mensen te verliezen. En juist daardoor verlies je ze. Dat werd nadat ik mijn knie had gebroken allemaal nog erger. Om aan die eenzame situatie wat te doen, werd ik verwezen naar Humanitas.

Maatje

Door Humanitas Tandem ontmoette ik een half jaar lang elke woensdagmiddag een maatje, Lieseke. Door elke week met Lieseke dingen te doen, heb ik meer zelfvertrouwen gekregen. We gingen shoppen, fietsen en koffie drinken. Dan praatten we over wat belangrijk is in het leven en wat me bezighield. Hoe het ging met mijn vriend bijvoorbeeld. Hoe ik een volgende keer dingen bepaalde situaties anders kon aanpakken. Ik denk nu nog wel eens, wat zou Lieseke zeggen?

Hoofd omhoog

Het contact betekende heel veel voor me. Ik mis het wel. Ik durfde nergens meer alleen heen en nu durf ik alleen naar de sportschool. Ik ga ook weer aan het werk, in een winkel. Ik durf nu meer dan een jaar geleden voor mezelf op te komen; tegen anderen nee te zeggen zonder dat ik bang ben dat ze me niet meer willen zien. Nu loop ik met mijn hoofd omhoog. Ik laat zien dat ik ertoe doe.

Meer vriendinnen

Ik kan dus zeggen dat het best prima gaat. Ik krijg ook weer meer contact met vriendinnen van vroeger. Ik zou best nog meer vriendinnen willen hebben, want ik ben echt een mensenmens, maar ik ben blij met de vriendinnen die ik nu heb. Met hen kan ik net als met Lieseke diepgaande gesprekken voeren. Echt zoals twee vriendinnen onder elkaar; lolletje erbij en ook serieus. Dat helpt goed tegen je eenzaam voelen. Ook gaat het goed in mijn relatie.

Bij vlagen

Bij vlagen komen de negatieve gevoelens nog omhoog als een vriendin afzegt of zo, maar ik voel me dan toch minder eenzaam dan een jaar geleden. Ik heb mijn angsten nu beter onder controle en loop ik bijvoorbeeld ook gewoon langs zo’n groepje op straat. De bedoeling is dat ik over een jaar begeleid op mezelf ga wonen, dat is een belangrijke stap. Als mijn leven meer op rolletjes heb lopen, wil ik zelf iets tegen eenzaamheid bij anderen gaan doen. Een eenzame oudere helpen lijkt me heel mooi. (September 2017)

De namen Jill en Lieseke zijn op verzoek gefingeerd. De persoon op de foto is niet Jill.