Chantal

Eenzaamheid hoeft niet levenslang te betekenen

Chantal (37)

In mijn jeugd heb ik veel naars meegemaakt. Ik had nergens een veilige omgeving en voelde me lang eenzaam en alleen. Nu ik steeds meer zelfvertrouwen krijg, kan ik beter de verbinding met andere mensen vinden. Ik heb geleerd dat eenzaamheid niet altijd levenslang hoeft te betekenen.

Beangstigende wereld

Als basisschoolkind was ik gevoelig en introvert. Nadat mijn beste vriendin verhuisde, ben ik jarenlang gepest. School voelde onveilig. Op het schoolplein was ik altijd gespannen en alert. Ik voelde me alleen.

Toen ik negen was, gebeurde er iets heel ergs. Er werd bij ons thuis ingebroken en die nacht is mijn moeder verkracht. Vanaf die tijd voelde ons thuis ook niet meer veilig. Mijn ouders leefden in angst en voortdurende waakzaamheid. Ik trok me terug op mijn kamer waar ik probeerde mijn verdriet te verbergen. Ik kreeg veel liefde van mijn ouders, maar we leefden samen in een benauwende en beangstigende wereld. Ik was onzeker, en werd op school nog steeds buitengesloten. Ik droeg de eenzaamheid en angst altijd bij me en voelde voortdurend adrenaline in mijn lijf.

Het mooie plaatje

In mijn pubertijd probeerde ik me tegen al die emoties te verzetten. Ik wilde erbij horen en ging vaak over mijn grenzen om dat te bereiken. Ik durfde niet op te komen voor mezelf. Ook wilde ik perfect zijn. Ik was op zoek naar aandacht en dacht dat te vinden door slank en mooi te zijn. Het mooie plaatje aan de buitenkant moest de innerlijke puinhoop verbergen. Ik wist niet hoe liefde te ontvangen, niet van een ander maar ook zeker niet van mezelf.

Ik ben jong getrouwd, was bang alleen achter te blijven en klampte me vast aan een partner die zelf ook weinig eigenwaarde bezat. We leefden samen maar waren niet verbonden. Onze normen en waarden lagen ver uit elkaar. Er was een constante kloof tussen ons. Toch raakte ik zwanger.

Gezin

Die zwangerschap, de verantwoordelijkheid voor mijn ongeboren kind, maakte veel jeugdherinneringen en angst los. Al na acht maanden begon de bevalling en werd mijn zoontje doodgeboren. Ik ben daarna door een diep dal gegaan. Ik kreeg wel professionele hulp voor het verlies, maar verborg nog steeds mijn angst en eenzaamheid. Ik stond aan de rand van de afgrond, letterlijk. Ik voelde mezelf veroordeeld tot een leven in eenzaamheid en bleef proberen mijn problemen te camoufleren voor de buitenwereld.

Diep van binnen wist ik dat mijn huwelijk niet goed zat, maar mijn kinderwens werd door het verlies van mijn zoontje alleen maar groter. Tijdens en na de zwangerschap van mijn oudste dochter ben ik goed begeleid door mijn gynaecoloog. Hij erkende mijn angst op herhaling en liet me wekelijks onderzoeken. Toen ik acht maanden zwanger was begonnen alweer de weeën, maar dit keer was ik er op tijd bij en kon met medicatie de bevalling gestopt worden. Uiteindelijk werd mijn oudste dochter in goede gezondheid geboren. Twee jaar later kreeg zij er een zusje bij.

Verwerking

De komst van mijn kinderen gaf me kracht en moed. Ik sprak een aantal keren op de opleiding voor verloskunde over het thema doodgeboorte. Dat hielp me bij het verwerken en gaf me zelfvertrouwen. In mijn rol van moeder kon ik eindelijk de verbinding vinden waar ik altijd naar gehunkerd had. Ik stopte met werken en gaf mijn dochters alle liefde en aandacht. Het compenseerde voor mij de gevoelens van gemis in mijn huwelijk en een tijd lang was het genoeg.

Toen zij echter ouder werden besefte ik dat ik weliswaar een deel van mijn eenzaamheid had opgelost, maar mijn eigenwaarde en identiteit in mijn toenmalige relatie verloren waren gegaan. Ik kon genieten van het contact met mijn kinderen maar voelde het gewicht van een ongelukkig huwelijk steeds zwaarder op me drukken. Dat was een wake-up call. Ik wilde niet meer leven in mijn eigen gevangenis van angst. Ik liep al zolang weg voor mijn verdriet, was letterlijk op de vlucht voor mezelf.

"Na mijn scheiding heb ik kracht in mezelf gevonden en werd ik stapje voor stapje de vrouw die ik wilde zijn"

Stapje voor stapje

Na mijn scheiding heb ik kracht in mezelf gevonden en werd ik stapje voor stapje de vrouw die ik wilde zijn. In de natuur leerde ik ontspannen en sport zorgde voor ontlading. Ik durfde steeds meer echt mezelf te zijn. Door mijn eenzaamheid en angst had ik mezelf in een hoekje geduwd en met vallen en opstaan kwam ik uit die ondergeschikte positie. Ik begon te merken dat ik veel meer in me had dan ik ooit had gedacht. Op een avond heb ik een facebookpagina aangemaakt waarop ik verhalen begon te schrijven over mijn leven. Ik huilde tijdens het schrijven maar de reacties waren overweldigend. Ik kwam terecht in een schrijverscollectief en leerde nieuwe, creatieve mensen kennen.

Ongeveer twee jaar lang heeft dat me veel goeds gebracht. Ik bleek een talent te hebben en kreeg reacties van mensen die zich in mijn verhalen herkenden. Dat mijn woorden een ander konden helpen gaf me veel zelfvertrouwen. Na twee jaar vond ik het goed geweest. Ik wist dat ik wilde schrijven, maar had moeite met social media. Mensen konden zich anders voordoen dan ze waren en het etaleren van perfectie vierde hoogtij. Ik heb toen besloten te stoppen en andere manieren te zoeken om mijn creativiteit te benutten.

Echte liefde

Doordat ik mezelf losmaakte uit de beperkingen van mijn verleden kreeg ik meer zelfvertrouwen en ik leerde mijn grenzen aangeven. Nu ik meer van mezelf begon te houden kon ik openstaan voor echte liefde, die ik vond bij mijn huidige partner. Met hem heb ik eindelijk de pure en liefdevolle verbinding gevonden die ik altijd al zocht.

Binnenkort geef ik een lezing over eenzaamheid. Ik heb de verhalen van mijn leven in deze lezing verwerkt en hoop hiermee mensen te bereiken die het wellicht moeilijk vinden hun gevoel onder woorden te brengen. Ik wil met mijn verhaal uitdragen dat eenzaamheid niet altijd levenslang hoeft te betekenen. (Augustus, 2017)