‘Eten is bij ons bedoeld als bindmiddel’

"Dit werk heeft niets met geld te maken, maar wel met het gevoel dat je mensen helpt invulling te geven aan hun leven. Dit is het helemaal voor mij."

Meiden

Volgens de agenda is het deze dinsdag een 'gewone avond'. De tafels zijn wel feestelijk gedekt, met tafellinnen, kaarsen en bloemstukjes. En met per couvert dubbel bestek, twee glazen en een rode servet. Maar er is geen speciaal programma, zoals laatst het diner met aansluitend een klassiek concert. Of zoals over drie weken de Ethiopische avond met live muziek en modeshow. Maar ook nu rijden taxibusjes voor en heet Ruud Pluijter (53) gasten joviaal welkom: "Hé meiden, hoe gaat het met jullie?" Twee bejaarde dames die net binnenkomen, lachen gecharmeerd.

Handtas

Straks, om kwart voor zes, gaat de 'ontmoetingsmachine', zoals VanHarte-opdrichter Fred Beekers zijn restaurants noemt, weer draaien. Dan mogen de gasten aan tafel. Pluijter: "Bij ons schuift iedereen aan waar er plaats is. Alvast met jassen en handtassen plekken proberen te bezetten, mag niet. Dan voelt een andere gast zich misschien niet welkom. En dat zal maar net iemand zijn die voor het eerst komt om de gezelligheid in onze Resto mee te maken. Zo iemand zie je dan na die eerste keer nooit meer terug. Dat willen we dus beslist voorkomen."

Bindmiddel

Pluijter: "Het gaat bij ons om meer dan eten alleen. Het eten is bedoeld als bindmiddel.  Aan tafel raken gasten met elkaar in gesprek. Als ik dan twee mensen die elkaar net kennen hoor afspreken om de volgende dag samen op een terras wat te gaan drinken, kan ik wel een gat in de lucht springen. Want dat is nou waar het ons om te doen is, dat mensen weer hun huis uit komen en weer een doel hebben. Dat is zó belangrijk. Voor die mensen zelf, maar ook ter versterking van de sociale samenhang en leefbaarheid in wijken, want daar mikken wij als Resto VanHarte ook op."

Abrupt

Met het knalrode VanHarte-schort voorgeknoopt, is aan Pluijter niet af te zien dat hij een paar jaar geleden in het Amsterdamse nog een goed lopend eigen publiciteitsagentschap had. Een scheiding maakte abrupt een einde aan dat goudomrande ondernemersbestaan: "Ik dacht dat ik m'n zaakjes goed had geregeld, maar raakte alles kwijt, behalve mijzelf. Opeens zat ik in de bijstand. Daar heb ik het heel moeilijk mee gehad, schaamde mij er voor, zoals anderen zich schamen om te praten over hun eenzaamheid."

Mannetjeswereld

Pluijter: "Als Amsterdammer ben ik hier in Den Haag toen echt aan een totaal nieuw leven begonnen. De commercie in wilde ik niet meer. In die mannetjeswereld draait alles om geld. Mij gaat het veel meer om de mens. Destijds organiseerde ik weleens een filmmiddag voor bejaarden, met achteraf een hapje en een drankje. Het plezier dat die mensen daar aan beleefden! Maanden later hadden ze het er nog over. Daar genoot ik toen ook al van."

Kokkerellen

Pluijter: "Ik ben eigenlijk een horecakind. Mijn ouders hadden een koffiehuis en een snackbar. Op mijn zeventiende stond ik zelf in die zaak. Mijn vader was erg van het kokkerellen, maakte altijd bijzondere dingen. Ik denk dat daarvan bij mij iets is blijven hangen. Ik kook ook graag, maak het mensen graag naar de zin. Dat is in mijn leven een rode draad."

Afwasmachine

Via een Haagse vrijwilligerscentrale kwam hij twee jaar geleden bij Resto VanHarte Mariahoeve terecht. Pluijter: "Van Ben Lachhab, de manager hier, mocht ik komen meedraaien om te kijken of dit werk wat voor mij was. Ik begon in de keuken achter de afwasmachine. Binnen een week had ik het bekeken: gastheer wilde ik zijn. Want wat hier gebeurt, met al die vrijwilligers omgaan, gasten ontvangen, samen de mensen een leuke avond bezorgen, dat is het helemaal voor mij."

Drie meter

Glunderend doet hij verslag van het diner plus concert van een week geleden in de aula van het schoolgebouw waarvan Resto VanHarte Mariahoeve medegebruiker is. Te gast waren ook bewoners van het naburige verzorgingstehuis: "Tachtig mensen hadden we toen aan tafel. Als je dan zoals gisteren van een dochter krijgt te horen dat haar moeder enorm heeft genoten, dan lijkt het wel of je drie meter groeit. Want daar doen we het voor."

Intens

Pluijter: "Dat zo'n avond bij die ouderen nog zó blijft hangen, terwijl ze toch enigszins dement zijn. De voldoening die ik daar zelf uit krijg is veel intenser dan de bevrediging uit mijn vroegere werk. Dit is heel anders, heeft niks met geld te maken maar vooral met het gevoel dat je andere mensen helpt weer invulling te geven aan hun leven."

Karaoke

Zijn creativiteit als ondernemer kan Pluijter nu kwijt in het bedenken van telkens een nieuwe thema-avond of evenement. Zo heeft hij nu een idee voor een karaokeavond: "Ik zie onze gasten al meedeinen, hun ogen, hun lach. Maar behalve voorpret zit er ook veel voorwerk aan vast. Als gastheer ben ik twee dagen per week in touw, maar met al het geregel erbij zowat de hele week. Maar dat heb ik er graag voor over."

Struikelblok

Regelmatig draait hij een dag mee bij Resto VanHarte in Laak, een wijk aan de andere kant van de stad: "Daar komen meer nieuwe Nederlanders over de vloer, Marokkanen, Turken, Iraniërs. Op gewone dingen reageren zij net zo als wij. Daar zit geen verschil tussen. Struikelblok is de taal. Ouderen uit die gemeenschappen spreken vaak gebrekkig Nederlands. Op een Marokkaanse of Turkse avond zie je ze wel, maar verder nauwelijks. Onze inzet is om ze meer te betrekken bij het leven in de wijk."

Glad

"Ah, het is vier uur," constateert hij bij een blik naar buiten, waar een bejaarde vrouw aan komt lopen. Pluijter: "Ze woont alleen en is altijd rond deze tijd hier. Ze mag dan graag met een kopje koffie naar ons gaan zitten kijken terwijl wij nog druk bezig zijn met het dekken van de tafels. Van de winter was het 's avonds glad en donker. Dan was het na het eten gewoon hup effe een arm en brachten we haar weer naar huis."

Drempel

De vrouw behoort tot een vaste kern van klanten van Resto VanHarte Mariahoeve. Regelmatig ziet Pluijter ook nieuwe gezichten. De meeste gasten kent hij inmiddels persoonlijk: "Zie ik iemand een paar weken niet, dan pleeg ik een telefoontje om te horen of alles nog goed gaat. Mensen die dralen voor de deur van onze Resto, haal ik ook binnen, geef ze een bakkie koffie en stel ze op hun gemak. Eenzame mensen neigen ernaar zich steeds verder terug te trekken. Soms moet je dus iemand over een drempel heen helpen. Dáár gaat het om bij Resto VanHarte.”

Verhaal

Pluijter: "Over eenzaamheid begin ik zelf nooit. Vraag je het op de man af dan is niemand eenzaam. Maar hoor je dat iemand nergens meer zin in heeft omdat zijn partner is overleden, of omdat dat hij gescheiden is en zijn kinderen niet meer ziet, dan weet je genoeg. Je krijgt alles ook nooit meteen te horen, pas als je iemand langer kent. Dan is het opeens van 'Ruud loop even mee' en komt er een heel verhaal. Daar neem ik dan de tijd voor, want bij wie kunnen ze het anders kwijt? Het geeft ook aan dat ze zich bij ons vertrouwd voelen. Geweldig toch!"

Droom

Trots vertelt Pluijter dat Resto VanHarte Mariahoeve binnen de VanHarte-organisatie model staat voor andere Resto's: "Die sturen nieuwe mensen ook altijd voor een avondje naar ons toe om te zien hoe wij het met z'n allen aanpakken."  Aan het slot van het gesprek toont hij het restaurant en de keuken. "Een hele goede ploeg", prijst hij de vrijwilligers die daar druk in de weer zijn. Zelf hoopt hij ook nog lang bij Resto VanHarte te kunnen blijven werken: "Laten we zeggen dat dat mijn droom voor de toekomst is."

Paul Hazebroek

www.restovanharte.nl